Het was een buitengewoon zonnige dag in het Gelderse Stroe waar ruim 400 Boreel Trakehners zich melden aan de kazernepoort.

Uit binnen- en buitenland waren zij in- of opgestegen en kwamen allen, desnoods te voet, om de door het reünie team georganiseerde 65e verjaardag van hun zo geliefde 103 Verkenningsbataljon bij te kunnen wonen. En het was opnieuw een groot gezellig samenzijn.

Van Koude Oorlog veteraan tot Mali en Afghanistan veteraan, van huzaar tot luitenant-generaal, van Regimentscommandant tot gepensioneerd Regimentsadjudant ‘oude stijl’, als voormalig dienstplichtige, KVV-er, Beroeps-Onbepaalde-Tijd tot Wapenoudste, van cavalerist tot infanterist, van de TD-er en de “admeur”, de ‘genezerik’ tot de ‘Fouf’, ja en zelfs ons Regimentsoog; ze hadden allemaal uitgekeken naar deze dag die 5 jaar geleden na de reünie ter gelegenheid van de 60e verjaardag destijds werd aangekondigd.

Johann Breukelman was projectofficier voor deze reunie, hij zei er het volgende over:

“Na ongeveer 1 1/2 jaar voorbereiding heeft vandaag op zaterdag 20 juni 2026 de reünie van 103 Verkbat plaatsgevonden. Dit vanwege de 65e verjaardag van dit bijzondere bataljon. De reünie heeft plaatsgevonden op de Legerplaats Stroe bij Garderen en werd bezocht door ongeveer 400 Trakehners die in de afgelopen jaren hadden gediend als Dienstplichtige, KVV’er, TS’er of Beroepsmilitair. Alle rangen waren aanwezig en niet te vergeten een grote groep dames want het is en blijft een familie bataljon. Laat ik ook vermelden de grote aanwezigheid van alle Logistieke collega’s die gediend hebben bij deze eenheid. Een mooie dag, de Trakehner zon, vele ontmoetingen met prachtige (sterke) verhalen, herinneringen en kameraadschap.
Een geweldig succes met dank aan de Commissie, Servicepunt Stroe, Paresto, ons Regimentsoog maar vooral alle deelnemers.
BOREEL Johann Breukelman”

De beelden in de fotoalbums spreken voor zich; het gros gemaakt door Dennis ons RegimentsOog maar ook diverse foto’s van oud Trakehners die op sociale media stonden en ons zijn toegezonden of waar we attent op werden gemaakt.

Het geheel werd compleet gemaakt met de traditionele “blauwe defensie hap” met kroepoek en sambal.

Onze Regimentscommadant kolonel Hans van Dalen bedankte de organisatoren en schreef hierover:

“65 jaar geleden werd het 103 ‘Trakehner’ Verkenningsbataljon opgericht en in Duitsland geplaatst. Sindsdien is het bataljon, ondanks de latere opheffing, een vast onderdeel van onze Boreel-geschiedenis. Reden genoeg voor een grote reünie van deze iconische eenheid. Foto’s van ons RO, waarvoor dank.“

Tijdens de meivakantie keek ik Theirs Is the Glory uit 1946, een film over de Slag om Arnhem die veel minder bekend is dan Een brug te ver. Wat ik niet verwachtte, was dat ik tijdens het kijken steeds meer plaatsen zou herkennen waar ik zelf al meerdere keren had gelopen tijdens de Airborne Wandeltocht.

Misschien was dat wel wat me raakte. In de eerste minuten zie je nog een bijna vredig Arnhem, maar al snel volgen de beelden van de verwoeste stad, beschadigde gebouwen en verlaten straten. Ineens besefte ik dat wegen, kruispunten en gebouwen die ik kende van eerdere wandeltochten, tachtig jaar geleden het decor waren geweest van een strijd waarvan de sporen in 1946 nog overal zichtbaar waren.

Die plaatsen kregen voor mij ineens een andere betekenis.

Wat mij misschien nog wel het meest trof, was het besef dat veel van de mensen in beeld twee jaar eerder bij de gebeurtenissen aanwezig waren geweest. Britse militairen keerden terug naar Arnhem en Oosterbeek om scènes op te nemen op de plaatsen waar zij hadden gevochten. Ook inwoners van Oosterbeek werkten mee. Daardoor voelt de film soms minder als een speelfilm en meer als een ontmoeting met mensen die hun eigen geschiedenis opnieuw beleven. Misschien is het juist daarom dat het soms wat onbeholpen acteerwerk niet stoort. Integendeel, het maakt de film juist geloofwaardig.