Het was een buitengewoon zonnige dag in het Gelderse Stroe waar ruim 400 Boreel Trakehners zich melden aan de kazernepoort.

Uit binnen- en buitenland waren zij in- of opgestegen en kwamen allen, desnoods te voet, om de door het reünie team georganiseerde 65e verjaardag van hun zo geliefde 103 Verkenningsbataljon bij te kunnen wonen. En het was opnieuw een groot gezellig samenzijn.

Van Koude Oorlog veteraan tot Mali en Afghanistan veteraan, van huzaar tot luitenant-generaal, van Regimentscommandant tot gepensioneerd Regimentsadjudant ‘oude stijl’, als voormalig dienstplichtige, KVV-er, Beroeps-Onbepaalde-Tijd tot Wapenoudste, van cavalerist tot infanterist, van de TD-er en de “admeur”, de ‘genezerik’ tot de ‘Fouf’, ja en zelfs ons Regimentsoog; ze hadden allemaal uitgekeken naar deze dag die 5 jaar geleden na de reünie ter gelegenheid van de 60e verjaardag destijds werd aangekondigd.

Johann Breukelman was projectofficier voor deze reunie, hij zei er het volgende over:

“Na ongeveer 1 1/2 jaar voorbereiding heeft vandaag op zaterdag 20 juni 2026 de reünie van 103 Verkbat plaatsgevonden. Dit vanwege de 65e verjaardag van dit bijzondere bataljon. De reünie heeft plaatsgevonden op de Legerplaats Stroe bij Garderen en werd bezocht door ongeveer 400 Trakehners die in de afgelopen jaren hadden gediend als Dienstplichtige, KVV’er, TS’er of Beroepsmilitair. Alle rangen waren aanwezig en niet te vergeten een grote groep dames want het is en blijft een familie bataljon. Laat ik ook vermelden de grote aanwezigheid van alle Logistieke collega’s die gediend hebben bij deze eenheid. Een mooie dag, de Trakehner zon, vele ontmoetingen met prachtige (sterke) verhalen, herinneringen en kameraadschap.
Een geweldig succes met dank aan de Commissie, Servicepunt Stroe, Paresto, ons Regimentsoog maar vooral alle deelnemers.
BOREEL Johann Breukelman”

De beelden in de fotoalbums spreken voor zich; het gros gemaakt door Dennis ons RegimentsOog maar ook diverse foto’s van oud Trakehners die op sociale media stonden en ons zijn toegezonden of waar we attent op werden gemaakt.

Het geheel werd compleet gemaakt met de traditionele “blauwe defensie hap” met kroepoek en sambal.

Onze Regimentscommadant kolonel Hans van Dalen bedankte de organisatoren en schreef hierover:

“65 jaar geleden werd het 103 ‘Trakehner’ Verkenningsbataljon opgericht en in Duitsland geplaatst. Sindsdien is het bataljon, ondanks de latere opheffing, een vast onderdeel van onze Boreel-geschiedenis. Reden genoeg voor een grote reünie van deze iconische eenheid. Foto’s van ons RO, waarvoor dank.“

Tijdens de meivakantie keek ik Theirs Is the Glory uit 1946, een film over de Slag om Arnhem die veel minder bekend is dan Een brug te ver. Wat ik niet verwachtte, was dat ik tijdens het kijken steeds meer plaatsen zou herkennen waar ik zelf al meerdere keren had gelopen tijdens de Airborne Wandeltocht.

Misschien was dat wel wat me raakte. In de eerste minuten zie je nog een bijna vredig Arnhem, maar al snel volgen de beelden van de verwoeste stad, beschadigde gebouwen en verlaten straten. Ineens besefte ik dat wegen, kruispunten en gebouwen die ik kende van eerdere wandeltochten, tachtig jaar geleden het decor waren geweest van een strijd waarvan de sporen in 1946 nog overal zichtbaar waren.

Die plaatsen kregen voor mij ineens een andere betekenis.

Wat mij misschien nog wel het meest trof, was het besef dat veel van de mensen in beeld twee jaar eerder bij de gebeurtenissen aanwezig waren geweest. Britse militairen keerden terug naar Arnhem en Oosterbeek om scènes op te nemen op de plaatsen waar zij hadden gevochten. Ook inwoners van Oosterbeek werkten mee. Daardoor voelt de film soms minder als een speelfilm en meer als een ontmoeting met mensen die hun eigen geschiedenis opnieuw beleven. Misschien is het juist daarom dat het soms wat onbeholpen acteerwerk niet stoort. Integendeel, het maakt de film juist geloofwaardig.

Hij ligt inmiddels achter ons, de 9e editie van de Boreel Motortoertocht; dit keer met als thema “De slag om Kermt” (Hasselt), een Belgisch plaatsje met een een historisch sleutelmoment uit de Tiendaagse Veldtocht van 1831 waar ons Regiment strijd heeft gevoerd tijdens de onafhankelijkheidsoorlog tussen het huidige België en Nederland. De prins van Oranje verslaat het opstandige Maasleger in de Slag bij Hasselt.

Deze Tiendaagse veldtocht wordt ook op deze website uitgebreid beschreven en daar kregen de deelnemers op historische grond dus de nodige uitleg over. Maar niet voordat met vanuit Schaarsbergen de “paardenkrachten de sporen gaf” en via door Jack voorbereide routes per (sommige Boreel blauwe) tweewielig vervoersmiddel in plaats van paarden richting België reed.

Op de route werden de deelnemende ‘Huzaren Motorrijders‘ voorzien van frisdrank en verzorging door Boreel FiLansier Huub, “Marketenter“¹ Pascal en dit jaar nam ook onze Regiments–majoor Wim deel die in volgauto’s e.e.a. ondersteunden.

Aanwezige waterhindernissen op de route werden handig “genomen” door het enteren van de veerpont of omtrokken via nog in tact zijnde bruggen. Traditiegetrouw eindigde de BMTT weer bij De Hei waar luidkeels het Boreellied ten gehore werd gebracht, een Boreel-bitter gedronken met een toost op Ons Regiment en een heerlijk avondmaal genoten werd en voor de overnachtende de volgende ochtend weer een traditioneel “De Hei ontbijtje”.

Dit tweedaagse VHvB-evenement dat speciaal is bedoeld voor (oud-)gedienden, veteranen en relaties van ons regiment wordt jaarlijks door een vaste ploeg voorbereid en ondersteund. Belangrijkste organisator is ons Loyaal Boreel Betonblok die er dit keer niet bij kon zijn vanwege verplichtingen elders en ook adjudanten Richard en Jurgen hadden verplichtingen elders; de een bij de uitgestegen verkenning tijdens de tweedaagse Marche de L’Armee in Diekirch en een ander met – en we feliciteren hen -zijn bruid.

“Eervolle dag voor mij en de Regimentsadjudant.

Acht nog levende (en fitte) sobats (6e Eskadron Vechtwagens, 7e Eskadron Vechtwagens, 1e Verkennings Regiment, 1e Afdeling Verkenning, 42 Eskadron Pantserwagens en 43 Eskadron Pantserwagens) hadden hun zwarte baret met zwaluwstaart opgezet en waren naar de Bernhardkazerne gekomen voor de Indië reünie. De oudste was 101 en liep nog zelfstandig. Samen met enkele begeleiders toch alweer rond de 25 personen.

Mooie kranslegging, mooie Indië verhalen en mooi Boreellied.

Dank aan de wmr’s in opleiding voor de ondersteuning en dank aan luitenant-kolonel (bd) Hans de Haas en luitenant-kolonel Klaas Meijer voor de organisatie. Volgend jaar weer.” aldus kolonel Hans van Dalen, commandant Regiment Huzaren van Boreel vandaag in Amersfoort.

Foto’s: kolonel van Dalen