Hiermee wordt de informatie op o.a. lokale websites die vertellen over de kazerne nu ook voorzien van beeldmateriaal. Ook op Facebook is een pagina met deze kazerne waar ook beeldmateriaal van 104 Verkbat te vinden is.

Uit deze bronnen kunnen we, naast ingezonden en bij het cavaleriemuseum en andere oud-Adders ingescand materiaal, t.z.t. een selectie maken voor het herinneringsboek over dit Veluwse bataljon dat in 1995 wegbezuinigd werd.

Met een beetje hulp van alle oud Adders moet het lukken daar ook een mooi en compleet fotoverslag samen te brengen over de jaren 1982-1995 aan de . Het complex bevond zich in het bosrijke gebied tussen Nunspeet, Elspeet en Vierhouten. De kazerne is in 1952 geopend en in 2007 gesloopt, waarna het terrein is overgedragen aan Staatsbosbeheer.

Vandaag werd de jaarlijkse herdenking gehouden bij het monument om de Slag bij Manpad (9 en 10 juli 1573). Samen met de huidige en vorige Regimentsadjudanten Auke Posthumus en Johan de Jongh was onze Regimentscommandant kolonel Hans van Dalen samen met Boreel veteraan Freek Maatman naar het monument in Heemstede getrokken om aldaar de kranslegging en herdenking te leiden. Hij schreef hierover:

“Vandaag was de herdenking van de Slag bij het Manpad. Tijdens deze door de Spanjaarden in 1573 gewonnen slag trachtte het Staatse (beroeps) leger het beleg van Haarlem te breken. De hierop volgende Spaanse slachtpartij onder de bevolking en verdedigers van Haarlem (alleen het Duitse contingent werd gespaard) deed het verzet van andere Hollandse steden zoals Alkmaar en Leiden versterken. Met de offers van Haarlem begon dus min of meer de succesperiode van onze strijd tegen de Spaanse overheersers. De Staatse Republiek werd min of meer geboren voor de muren van Haarlem. Onze cavalerie had hierin een groot aandeel. Onze dank gaat uit naar de gemeente Kennermerland die een herdenkingsplaat liet vervaardigen en plaatsen.”

Na 453 jaar is de gedachte aan deze strijd nog springlevend doordat mensen als Alex Rosendahl Huber, de organisator, de herinnering levend houden. Hij was, zoals voorgaande jaren, ook dit jaar weer aanwezig en legde een krans samen met de RC, de loco-burgemeester van Heemstede, mw. Eveline Stam, legde namens de gemeente bloemen en namens de Veteranen vereniging van Kennemerland werden bloemen gelegd ter herdenking aan de gesneuvelde cavaleristen waaronder ritmeester Gaspar van der Noot en overige militairen.

De Slag bij het Manpad was de mislukte ontzettingspoging in de nacht van 9 op 10 juli 1573 van het Staatse Leger om het Spaanse beleg van Haarlem te breken. Hierbij werd voor het eerst gebruik gemaakt van reguliere door de Staten Generaal betaalde troepen i.p.v. lokale milities. De troepenmacht stond onder leiding van de heer van Batenburg (infanterie) en de ritmeester Gaspard van der Noot (cavalerie), heer van Carloo.

Mochten er meer foto’s ingezonden worden dan plaatsen we die ook hier op onze Regimentswebsite.
Op een andere website ook foto’s van voorgaande jaren.

Voor veel deelnemers begint de Airborne Wandeltocht niet bij het startsein, maar bij Hotel Hartenstein in Oosterbeek. Hier verzamelen zich ieder jaar duizenden wandelaars, begint het defilé en ontmoeten oude bekenden elkaar. Hartenstein is daarmee veel meer dan de locatie van het  Airborne Museum Hartenstein⁠. Het is de plek waar geschiedenis, ontmoeting en herdenken samenkomen. Dat was voor mij de aanleiding om het museum onlangs opnieuw te bezoeken.

Ik was hier al eerder geweest, maar deze keer keek ik anders om me heen. Ik wist dat ik over een paar weken weer met Huzaren van Boreel zou meelopen. 

Binnen leidt de route vanzelf naar de Airborne Experience. Na een korte briefing stap je een glider in. De cabine begint te trillen, het geluid van de motoren zwelt aan en even later gaan de deuren open. Je stapt een nagebouwd landschap binnen waar de eerste uren van de Slag om Arnhem om je heen tot leven komen. Het is geen spectaculaire attractie. Juist de sobere opzet maakt de ervaring geloofwaardig.

Wie ooit een uniform heeft gedragen, herkent misschien iets van dat moment waarop de voorbereiding voorbij is en het erop aankomt. Natuurlijk is dat niet te vergelijken met wat de Britse parachutisten in september 1944 meemaakten, maar het helpt wel om je iets beter voor te stellen met hoeveel moed zij uit hun gliders stapten.