Kersttoespraak Regimentscommandant Regiment Huzaren van Boreel

Regimentsgenoten,

Het is bijna kerst en een mooie gelegenheid om eens wat ‘woorden ter overdenking’ tot u te richten. Eerste Kerstdag is namelijk min of meer de geboortedag van Europa omdat op deze dag in 800 Karel de Grote tot keizer gekroond werd.  Niet onbelangrijk gezien de huidige internationale samenwerking van onze Krijgsmacht, gereflecteerd in onze Patenschaften en internationale samenwerking op zowel tank-, verkenning- als inlichtingengebied.

Opmerkelijk is verder dat op Eerste Kerstdag in 1991 onze ‘oude vijand’ de Sovjet Unie, ophield te bestaan doordat de toenmalige president van de USSR, Michail Gorbatsjov, zijn aftreden aankondigde. En, hoe toepasselijk met kerst, juist die tegenstander heeft zichzelf gereïncarneerd in de vorm van de Russische Federatie. En in het (Kerst) licht van die hernieuwde dreiging worden op dit moment allerlei moderniseringen en uitbreidingen gepland, die ons als Regiment raken. Zo worden de inlichtingen eenheden uitgebreid, verkenningseenheden van nieuwe uitrusting voorzien en zelfs nieuwe tankeenheden opgericht.

Prachtige cadeaus onder de Regimentskerstboom dus, hoewel de kerstboom toch wankelt, gezien de ‘gespannen’toestand in de wereld. De piek staat scheef, naalden vallen uit, de lichtjesknipperen en sommige ballen vallen op de grond, maar de kerstboom staat nog welovereind.  En hij staat overeind omdatwij hem met z’n allen overeind houden. Omdat wij de lampjes aandraaien of doorLED verlichting vervangen, de kerstboom tijdig water geven, nieuwe ballen kopenen wij in de vorm van veteranenzorg zelf ook cadeautjes voor anderen onder deboom leggen. Wij geloven in de kerstgedachte, wij geloven in de Krijgsmacht,wij zijn de Kerstman, wij zijn het Regiment Huzaren van Boreel.

En hoop is er altijd, Kerst is er altijd. Ik wil eindigen met het verhaal van vijanden die gezamenlijk een kerstdiner deelden op Kerstavond in 1944. Een jagershut in het Hürtgenwald werd gedurende de winter van 1944-1945 bewoond door Elisabeth Vincken en haar 12-jarige zoon Fritz. De vader van het gezin deed dienst in de Reichsluftschutzdienst (luchtbeschermingsdienst) in het Duitse stadje Monschau. Terwijl hun woonplaats Aken het doelwit was van geallieerde bombardementen, hadden moeder en zoon een veilig heenkomen gevonden in de hut die vader tijdens zijn jachtuitstapjes gebruikte. Tijdens het Ardennenoffensief klopten op kerstavond drie Amerikaanse militairen, waarvan er één ernstig gewond was, op de deur. Ze hadden geen kwaad in de zin en zochten slechts een warm onderkomen om bij te komen, nadat ze verdwaald waren en drie dagen in de kou hadden rondgelopen op zoek naar hun bataljon. Elisabeth Vincken liet de Amerikanen binnen en zette ze een vetgemeste haan voor als kerstdiner. Terwijl de hut in het bos zich vulde met de heerlijke geur uit de oven, werd er opnieuw op de deur geklopt. Drie Duitse soldaten stonden voor de deur. De Duitse soldaten, die net als de Amerikanen nog erg jong waren, vertelden haar dat ze hun regiment kwijtgeraakt waren en vroegen of ze de nacht in de hut mochten doorbrengen. De vrouw ging akkoord, vermeldde de drie andere gasten en verbood de Duitse soldaten om hun wapens te gebruiken. De Duitsers lieten hun wapens achter op een houtstapel en stapten de warme hut binnen. Ook de Amerikanen stonden op verzoek van de vrouw hun wapens aan haar af.

De atmosfeer in de hut was aanvankelijk gespannen, maar geleidelijk werd het ijs gebroken. Eén van de Duitsers sprak Engels en was als medicijnenstudent in staat om de gewonde Amerikaan te helpen. De militairen lieten zich de gebraden haan goed smaken. De Duitsers deelden een brood en een fles rode wijn met de Amerikanen.

De wapenstilstand in de hut duurde tot de volgende ochtend. De mannen kregen van hun gastvrouw een bordhavermoutpap en voor de Amerikaan met de beenwond maakte ze een krachtdrankjemet ei, suiker en de overgebleven wijn. Om hem te kunnen vervoeren werd eenbrancard gemaakt van houten palen en een tafelkleed. Daarna gingen deAmerikanen en Duitsers ieder hun eigen weg, maar niet nadat een Duitse militaireerst nog zijn vijanden de juiste weg in de richting van de Amerikaanse liniesgewezen had en hen een kompas meegaf. Het verhaal van het kerstmaal van 1944 leeft sindsdien voort als symbool van verbroedering en medemenselijkheidtijdens donkere dagen.

Dus, zelfs tijdens de donkerste dagen in een oorlog is er nog hoop, gloort er nog licht en houdt de Kerstgedachte stand. Laat ons dat als Regimentsleden ook kracht geven. Onze gedachten gaan daarom niet alleen uit naar onze Regimentsleden die deze feestelijke dagen moeten doorbrengen ‘in den vreemde’ op buitenlandse missies, maar ook naar onze potentiele tegenstanders, die immers ook mensen zijn van vlees en bloed, families hebben en ook religieuze feestdagen hebben. Dat de wereld maar vrede mag kennen.

Namens de RegimentsCommandogroep wil ik iedereen prettige feestdagen toewensen en alvast een gelukkig nieuwjaar. Niet alleen voor uzelf, maar voor allen die u dierbaar zijn.

Kolonel Hans van Dalen,

RC RHB

Een reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.