42 BVE La Courtine

La Courtine,

Een plaatsnaam in Frankrijk die menig vader en/of opa van onze huidige generatie militairen zeker bekend voorkomt en na de aanhef van het door Rijk de Gooijer gezongen liedje “Beste ouders, Lieve Ine ………” over deze illustere oefenomgeving kunnen zij waarschijnlijk klakkeloos verder meezingen.
La Courtine was dan ook een oefengebied dat door de KL tussen de jaren 1959 en 1964 veelvuldig werd gebruikt. Dit omdat eind jaren 50 het nieuwe Duitse leger mee moest gaan oefenen in met name het gebied rond Sennelager waar de KL voorheen zijn grote oefeningen hield. De B Nederland moest dus uitkijken naar andere mogelijkheden om groot te oefenen. Een andere reden was dat het Nederlandse leger rond die tijd was gegroeid naar een Legerkorps met 2 parate divisies, en tevens wilde men ook onze reserve eenheden op grote schaal laten meetrainen en het geïntegreerd optreden met de Klu kunnen beoefenen, een groot oefenterrein waar dit allemaal kon plaatsvinden was dus een must. Gedurende genoemde periode werd dan ook per jaar 4 maanden geoefend in La Courtine en omgeving met per eenheid gemiddeld 3 weken aanwezigheid cq oefenperiode.

Geen idee hoeveel Nederlandse eenheden na 1964 nog geoefend hebben in La Courtine maar voor mij (39 jaar bij de baas), mijn collegae van het LTC en 42 BVE was het de eerste keer en voor mij ook tevens de laatste (FLO).

Gedurende de periode 16 t/m 26 heeft 42 BVE dus geoefend op dit voor vele illustere oefenterrein en in met name de strook richting Giant en Herment. Route en gebiedsverkenningen in de nachtelijke uurtjes, het bewaken van voor de TaskForce belangrijke sterke lijnen gedurende de lichturen, het in kaart brengen van factoren en actoren, en het na een nachtelijke dubbele achterwaartse doorschrijding van Eigen Troepen, uitvoeren van een oordverkenning in het achtergebied gevolgd door een schietoefening met .50 (ging jammer genoeg niet door ivm droogte), Minimi en Colt. Een zeer uitdagende omgeving met vooral veel landelijke wegen door uitgestrekte bossen in een zeer arm en dunbevolkt deel van Frankrijk. Veel reliëf en een noodzaak om anders tegen de kaart aan te kijken dan degene die we gewend zijn te gebruiken op de noord-Duitse laagvlakte.

Niet alleen de landelijke omstandigheden was voor vele een nieuwe ervaring, ook het Franse kazerneleven en bijbehorende “haute cuisine” is net iets anders dan wij gewend zijn. Veel zingende pelotons (Militair Conservatorium gevoel !?) en qua eten weinig keus, kleine porties, geen vleeswaren, zeg maar “anders”. Gelukkig hadden we ook weer eens de mogelijkheid andere “noodrantsoenen” uit te proberen, ditmaal Scandinavische (Arctic Rations) 5000 calorieën per pakket, dus geen honger.

Al met al, leuke leerzame oefening, bijna 3000 km gestuurd met de Amarok en een leuke afsluiting van mijn loopbaan (met dank aan Willem M. en Michel de V. voor de vele correct geroerde koffie (melkje, suikertje, linksom geroerd), Franse worst en de mislukte BBQ)

Aooi (bijna BD) Jack van Egmond

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.