De Nederlandse Cavalerie staat bekend om haar tradities, en die zijn zelfs bij Koninklijk Besluit vastgelegd onder meer in het KB van het “Traditiebesluit Koninklijke Landmacht“. Daarnaast liggen deze tradities ook vast in dienstvoorschriften zoals bijvoorbeeld de “Leidraad Traditie Cavalerie” en het “Tenuenvoorschrift KL”.
Tradities zijn niet hetzelfde als de regimentsgeschiedenis!
De geschiedenis omschrijft omstandigheden en feiten uit het verleden, zoals de slag bij Waterloo.
Tradities daarentegen zijn souvenirs uit het verleden; dit kunnen zowel handelingen als gebruiken zijn. Het zijn in elk geval stukjes geschiedenis die tot op de dag van vandaag symbool staan voor – en voortleven in het Regiment. Zij dragen bij aan identiteit, herkenbaarheid en het karakter.
Enerzijds zijn de tradities geborgd maar omdat een krijgsmacht in beweging blijft, zij het door politieke of andere invloeden, kunnen tradities overgaan op andere eenheden of verschuiven omdat een nieuwe eenheid (regiment) opgericht wordt; denk hierbij aan de samenvoeging van de tankregimenten waarbij de tradities van hun thans door het Regiment Huzaren Prinses Catharina-Amalia worden instandgehouden.
Een aantal van onze cavalerie tradities zijn voor iedereen ook dagelijks zichtbaar; we dragen de Zwarte baret met daarop het cavalerie baretembleem, zo dragen we bij het Atilla of Dagelijks uniform bij gelegenheid nog altijd rijsporen, een kolbak, een giberne en evt. een sabel en binnen ons Regiment Huzaren van Boreel zijn een aantal van die tradities op regimentsniveau, dus in feite zeer unieke tradities, ook formeel vastgelegd. Een daarvan is de karwats die door de betreffende korporaal binnen het regiment of eskadron (op dit moment hebben we geen bataljons) gedragen wordt.
Hier is de Zwaluwstaart bij het baretembleem beste voorbeeld van. “Alleen zij die de verkenningsopleiding met goed gevolg hebben volbracht zijn gerechtigd deze zwaluwstaart op hun baret te dragen“; aldus de regimentsorder van 01-02-2000. Alle andere militairen ingedeeld bij het Regiment dragen dus het “rechthoekige” baretondergrondje. De geschiedenis van de zwaluwstaart vind je hier. Het baretlint of ook wel ‘ondergrondje’ of ‘zwaluwstaart’ heeft twee kleuren, mocht u dat nog niet zijn opgevallen. De basiskleur is voor alle Cavalerie Regimenten gelijk: Nassau blauw.
De “randkleur” daarentegen is afwijkend en deze hebben allemaal een verbondenheid; de randkleur is terug te leiden naar de Atilla uniformen waarbij de kleur van de tressen of lissen op het uniform aan een regiment gekoppeld waren. Dit was om herkenbaar te zijn voor anderen en elkaar.
Voor ons regiment is dat heden: “Nassaublauw met donkerblauwe bies” maar dat was ooit “Ultramarijn blauw” met Nassau blauw als basiskleur, zo lezen we in een artikel over “De onderscheidingstekenen voor de Koninklijke Landmacht” uit 1947. Toen zijn we van de Engelse uniformen overgegaan naar een nieuw tenue met bijpassende rangen en baretemblemen. Op bladzijde 328/329 dat werd gepubliceerd in de Militaire Spectator in 1947. Op enig moment, vermoedelijk rond 1962, is de randkleur van ons embleem gewijzigd en werd dit naast wit (Huzaren van Sytzama), oranje (Huzaren Prins van Oranje) en rood (Huzaren Prins Alexander) — en het huidige ‘staal blauw’ (Huzaren Prinses Catharina-Amalia) — de kleur donker blauw.
Kortom: waar we tradities hebben zijn die alleen van waarde als die ook worden gehandhaafd.
Dat betekent dat er personen “in dienst van het Regiment” een onbezoldigde functie bekleden die hun naast aanzien en respect bevoegdheden en verantwoordelijkheden met zich mee brengen om die tradities uit te dragen en zonodig ‘corrigerend op te treden’.
Naast de ‘onbezoldigde’ functionarissen zijn er natuurlijk ook ‘bezoldigde‘ militairen zoals o.a. de Regimentscommandant, de Regimentsadjudant, de Eskadronsadjudanten en de bestuursleden van de Vereniging Huzaren van Boreel die (corrigerend) kunnen optreden om de tradities in ere te houden en desgewenst de RC adviseren een nieuwe functie in het leven te roepen.
De meest opvallende regimentsfuncties zijn:
